Πίστευα ότι ερωτευόμουν. Στην πραγματικότητα… φοβόμουν να μείνω μόνη. Αυτή είναι μια αληθινή μαρτυρία για τον δρόμο του έρωτα. Έναν δρόμο γεμάτο απογοητεύσεις, προσδοκίες και εξαρτήσεις που βαφτίσαμε «αγάπη». Γιατί μερικές φορές δεν μας πληγώνει ο άλλος. Μας πληγώνει η ανάγκη μας να μη φύγει. Αν έχεις αγαπήσει μέχρι να χαθείς… ίσως αυτή η ιστορία…
Με άφησαν και δεν γύρισαν. Είμαι σε ένα καταφύγιο, ασφαλής αλλά μόνος. Κάθε μέρα κοιτάζω ανθρώπους να περνούν και περιμένω έναν να σταθεί λίγο παραπάνω σε μένα.. να με προσέξει. Δεν ζητάω πολλά. Μόνο να με πάρεις σπίτι.. Γεωργία Σταυριανέα
Οι άνδρες δεν κλαίνε.. Μας το είπαν νωρίς. Όχι για κακό. Για να γίνουμε δυνατοί. Και κάπως έτσι, μάθαμε να μη κλαίμε. Να σφίγγουμε τα δόντια. Να σωπαίνουμε. Μια αληθινή μαρτυρία για όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Boys Don’t Cry. Ακούστε το video..
Αν με ακούς… μην περιμένεις να γεράσεις για να καταλάβεις. Οι άνθρωποι που σου κράτησαν το χέρι όταν δεν ήξερες να περπατάς δεν παύουν να υπάρχουν όταν εσύ μαθαίνεις να τρέχεις… Αφήγηση: Γεωργία Σταυριανέα.. Ακούστε το video..
Δεν έγινα έτσι επειδή δεν μου έδωσαν πράγματα. Μου έδωσαν πολλά. Έγινα έτσι επειδή κανείς δεν άκουσε τις κραυγές μου όταν ακόμα ψιθύριζα. Αν είσαι γονιός και με ακούς… μην κοιτάς μόνο αν το παιδί σου έχει τα πάντα. Κοίτα αν έχει εσένα.
Μια αληθινή μαρτυρία.. «Δεν τρώω γιατί πεινάω. Τρώω γιατί κουράστηκα να απολογούμαι. Για το σώμα μου. Για τον χώρο που πιάνω. Για τη ζωή που δεν χώραγε σε μικρό νούμερο. Λευτεριά στις χοντρές. Όχι για να γίνουν λεπτές. Αλλά για να ζήσουν.» Ακούστε το video.. Λευτεριά στις χοντρές.
0
