Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο συχνά ακούμε προτάσεις για την απομάκρυνση της πικροδάφνης από σχολεία και χώρους όπου βρίσκονται παιδιά.
Η αιτία; Το γεγονός ότι πρόκειται για ένα τοξικό φυτό.
Μόνο που εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα:
Ανακαλύψαμε τώρα την πικροδάφνη;
Η πικροδάφνη είναι κομμάτι της Ελλάδας εδώ και εκατοντάδες χρόνια.
Τη συναντάς παντού: σε δρόμους, αυλές, χωριά, πόλεις, σχολεία.
Μεγάλωσαν γενιές και γενιές παιδιών δίπλα της — χωρίς αυτό να μετατραπεί ποτέ σε κοινωνικό πρόβλημα.
Ο πραγματικός κίνδυνος
Ναι, η πικροδάφνη είναι τοξική.
Όπως όμως και δεκάδες άλλα φυτά που υπάρχουν γύρω μας.
Η επικινδυνότητά της δεν προκύπτει από την παρουσία της, αλλά από την κατάποση.
Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο:
τα περιστατικά είναι σπάνια και συνήθως σχετίζονται με έλλειψη επίβλεψης ή άγνοια.
Δηλαδή, το πρόβλημα δεν είναι το φυτό.
Είναι η σχέση μας με αυτό.
Από την πρόληψη… στην υπερβολή
Η πρόληψη είναι απαραίτητη.
Κανείς δεν διαφωνεί ότι σε χώρους με πολύ μικρά παιδιά χρειάζεται προσοχή.
Αλλά η λογική της μαζικής απομάκρυνσης γεννά ένα επικίνδυνο προηγούμενο:
Αν αφαιρέσουμε την πικροδάφνη, τι ακολουθεί;
- Τα αγκάθια των τριαντάφυλλων;
- Τα καθαριστικά κάτω από τον νεροχύτη;
- Τα μπαλκόνια;
Δεν μπορούμε να αποστειρώσουμε τον κόσμο για να τον κάνουμε ασφαλή.
Τι πραγματικά προστατεύει τα παιδιά
Η ασφάλεια δεν έρχεται με απαγορεύσεις, αλλά με παιδεία.
Ένα παιδί που μαθαίνει:
- να μην βάζει άγνωστα πράγματα στο στόμα
- να σέβεται τη φύση
- να ρωτά πριν δοκιμάσει κάτι
είναι πολύ πιο προστατευμένο από ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα “αποστειρωμένο” περιβάλλον.
Η πικροδάφνη ως σύμβολο
Η πικροδάφνη δεν είναι απλώς ένα φυτό.
Είναι μέρος του ελληνικού τοπίου, της μνήμης, του καλοκαιριού.
Το να την αντιμετωπίζουμε ξαφνικά ως απειλή λέει περισσότερα για τον σύγχρονο φόβο μας, παρά για την ίδια.
✍️ Κλείνοντας
Η λύση δεν είναι να ξεριζώσουμε ό,τι ενδέχεται να κρύβει κίνδυνο.
Η λύση είναι να μάθουμε να ζούμε με αυτόν.
Γιατί τελικά,
δεν είναι η πικροδάφνη που έγινε πιο επικίνδυνη.
Είναι εμείς που γίναμε πιο φοβικοί.
