Υπήρχε μια εποχή που το ραντεβού δεν χρειαζόταν φίλτρα, check-ins και emojis.
Χρειαζόταν μόνο μια ώρα, ένα μέρος και λίγη τόλμη.
«Στις επτά, στα μπιλιάρδα».
Τα μπιλιάρδα δεν ήταν ποτέ απλώς παιχνίδι.
Ήταν καταφύγιο. Ήταν πρόφαση. Ήταν το ενδιάμεσο ανάμεσα στο θέλω να σε δω και στο δεν ξέρω πώς να στο πω.
Μύριζαν καπνό, καφέ και τσόχα.
Το φως χαμηλό, σχεδόν συνωμοτικό.
Οι μπάλες γυάλιζαν σαν μικροί πλανήτες και το κλικ τους έσπαγε τη σιωπή καλύτερα από κάθε ατάκα.
Δεν χρειαζόταν να μιλήσεις πολύ. Το παιχνίδι μιλούσε για σένα.
Στεκόσουν απέναντι, δήθεν χαλαρός.
Έσκυβες να χτυπήσεις τη μπάλα και για ένα δευτερόλεπτο όλος ο κόσμος χωρούσε σε μια πράσινη τσόχα.
Ένα χαμόγελο κλεφτό.
Ένα «καλή βολή» που σήμαινε πολύ περισσότερα.Κι αν έχανες; Δεν πείραζε.
Στα μπιλιάρδα, το λάθος ήταν μέρος της γοητείας.
Δεν υπήρχαν stories για να αποδείξεις ότι πέρασες καλά.
Υπήρχε μόνο η ανάμνηση.
Και αυτή κρατούσε περισσότερο.
Τα ραντεβού στα μπιλιάρδα είχαν ρυθμό.
Δεν βιάζονταν.
Άφηναν χώρο στη σιωπή, στο βλέμμα, στο τυχαίο άγγιγμα του χεριού πάνω στο ξύλο.
Ήταν ραντεβού που δεν υποσχόταν τίποτα — κι όμως μπορούσε να γεννήσει τα πάντα.
Κάποιες αγάπες ξεκίνησαν εκεί.
Κάποιες έμειναν για πάντα εκεί.
Αλλά όλες άφησαν κάτι πίσω:
μια εικόνα, έναν ήχο, μια γλυκιά αίσθηση ότι κάποτε τα πράγματα ήταν πιο απλά. Και ίσως πιο αληθινά.
Κι αν σήμερα περάσεις απ’ έξω και δεις ένα παλιό τραπέζι μπιλιάρδου,
μην το προσπεράσεις βιαστικά.
Κάπου ανάμεσα στις μπάλες και τη σκόνη,
σε περιμένει ένα κομμάτι του παρελθόντος σου.
Ή — ποιος ξέρει —
ένα ραντεβού που άργησε… αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Georgia Stavrianea
