Η αγάπη δεν είναι μόνο κόκκινες καρδιές και τέλειες φωτογραφίες.
Είναι και τα «μείνε», και τα «φεύγω», και τα «δεν ξέρω πια».
Είναι το χέρι που απλώνεται… και το χέρι που μένει άδειο.
Την ημέρα του Βαλεντίνου μιλάμε συχνά για τη ρομαντική αγάπη.
Εκείνη που υπόσχεται, που λάμπει, που μας κάνει να πιστεύουμε ξανά.
Και καλά κάνει. Γιατί χωρίς ελπίδα, τίποτα δεν ανθίζει.
Αλλά υπάρχει και η άλλη αγάπη.
Η ώριμη.
Εκείνη που δεν φωνάζει, δεν απαιτεί, δεν κρατάει λογαριασμούς.
Που μένει όταν η λάμψη σβήσει και ο άνθρωπος φανεί ολόκληρος.
Υπάρχει και η πληγωμένη αγάπη.
Αυτή που πόνεσε, αλλά δεν έγινε σκληρή.
Που έμαθε, χωρίς να κλείσει την πόρτα.
Και πάνω απ’ όλα, υπάρχει η αγάπη για τον εαυτό.
Όχι η εγωιστική.
Η απαραίτητη.
Αυτή που μας μαθαίνει πότε να δίνουμε και πότε να προστατευόμαστε.
Ίσως τελικά η αγάπη να μην είναι μία.
Ίσως να είναι στάδια.
Ίσως να αλλάζει μορφή, αλλά όχι ουσία.
Και αν κάτι αξίζει να θυμόμαστε όταν η αγάπη γιορτάζει, είναι αυτό:
Ίσως τελικά ο Βαλεντίνος να μην είναι μια μέρα για να αποδείξεις την αγάπη σου σε κάποιον άλλο.
Ίσως να είναι μια σιωπηλή προσπάθεια για να δεις, πώς εσύ αγαπάς..
Αν αγαπάς με φόβο,
αν αγαπάς με όρους,
αν αγαπάς ξεχνώντας τον εαυτό σου
ή αν, παρά τις πληγές, συνεχίζεις να πιστεύεις.
Γιατί η αγάπη δεν μετριέται σε δώρα, λέξεις ή υποσχέσεις.
Μετριέται στη στάση.
Στο βλέμμα που δεν αποσύρεται.
Στην επιλογή να μείνεις άνθρωπος.
Ίσως η αγάπη να μην είναι ποτέ μία έννοια.
Ίσως να είναι μια κίνηση μέσα στον χρόνο, όπως όλα τα ουσιαστικά πράγματα.
Άλλοτε είναι ρομαντική και φωτεινή,
άλλοτε ώριμη και σιωπηλή,
κι άλλοτε πληγωμένη, αλλά ακόμη παρούσα.
Όπως και το σύμπαν, δεν λειτουργεί με ευθείες.
Απλώνεται, συστέλλεται, δοκιμάζεται.
Και όμως, συνεχίζει.
Γιατί η αγάπη που αντέχει δεν είναι αυτή που φαίνεται.
Είναι αυτή που εναρμονίζεται με τον ρυθμό μας
και μας αφήνει χώρο να υπάρχουμε.
Και αυτό, ίσως, είναι το πιο σπάνιο θαύμα.
Κι αν τη μέρα της αγάπης αξίζει κάτι να γιορτάσουμε,
είναι όσους δεν έπαψαν να αγαπούν αληθινά,
ακόμα κι όταν θα ήταν πιο εύκολο να κλείσουν την καρδιά τους..
Γεωργία Σταυριανέα
