Γιατί ξύπνησα;
Δεν ξέρω ποιος το αποφασίζει αλλά γίνεται κάθε πρωί.
Κοιτάζω τον καφέ μου σαν να του λέω:
«Εσύ κι εγώ σήμερα, φίλε. Οι μόνοι που αντέχουμε αυτό τον κόσμο.»
Ανοίγω το κινητό. Πρώτη είδηση: αυξήσεις.
Δεύτερη είδηση: κι άλλες αυξήσεις.
Τρίτη είδηση: “Κίνηση στους δρόμους ..Ψυχραιμία.”
Πού την πουλάνε αυτή;
Να περάσω λές από το σούπερ; Ασε, θα πάω για γάλα και θα βγώ με ψυχολογικό βάρος από αυτά που θα δω..
Και μετά πρέπει να πας δουλειά.
Θα έφευγα πιο νωρίς, αλλά έτσι και αλλιώς η κίνηση ξυπνάει πιο νωρίς από μένα. Ας αργήσω..
Δεν είναι δρόμος αυτό. Είναι έκθεση αυτοκινήτων.
Προχωράς ένα μέτρο και νιώθεις ότι έκανες ταξίδι ζωής.
Και λες, «ας πάρω μέσα μεταφοράς».
Ναι… Αν δεν έχουν απεργία.
Αν δεν έχουν στάση.
Αν δεν έχουν “κινητοποίηση”…
Τελικά εγώ είμαι η μόνη που κινητοποιούμαι κάθε μέρα για να τα προλάβω όλα.
Κάποιος θα μου πει:
«Μην γκρινιάζεις, υπάρχουν και χειρότερα.»
Βεβαίως. Υπάρχουν.
Αλλά αυτά μάλλον ανήκουν στην premium κατηγορία.
Εγώ είμαι στη βασική συνδρομή:
Ακρίβεια, κίνηση, λογαριασμοί και ένα καφέ που προσπαθεί να κρατήσει τα μάτια μου ανοιχτά και την υπομονή μου σε λειτουργία.
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη.
Το βλέμμα λέει: “Συνέχισε.”
Το πρόσωπο λέει: “Σοβαρά τώρα;”
Ναι, σοβαρά τώρα.
Θα ντυθώ.
Θα βγω.
Θα μπω στην καθημερινή πίστα μάχης με το ύφος ανθρώπου που δεν νικήθηκε — απλώς δεν πρόλαβε να ξεκουραστεί.
Και αν με ρωτήσεις πώς αντέχω;
Με καφέ, και τη γκρίνια μου,
Και με τη βεβαιότητα ότι όσο μπορώ να σατιρίζω την κατάσταση…
δεν με έχει καταπιεί ακόμα.
Geo..
