Ξέρεις, είπε ο Λάων, όταν αγαπάμε πολύ κάποιον, προσευχόμαστε να μείνει για πάντα κοντά μας. Μα ο Θεός δεν υπόσχεται να κρατήσει τα πάντα αιώνια. Υπόσχεται κάτι άλλο… να μας δώσει τη δύναμη να αντέξουμε, όταν έρθει η στιγμή του «αντίο».Το παιδί έσκυψε το κεφάλι. — Μα εγώ ήθελα να μείνει μαζί μου… πάντα… Ακούστε…
Ήταν ένα όμορφο χωριό. Κάθε άνθρωπος είχε τη δική του σκιά. Μια σιωπηλή συνοδοιπόρο που δεν παραπονιόταν ποτέ. Τους ακολουθούσε παντού στον ήλιο, στο φως, στα παιχνίδια, στις ανηφόρες.. Ακούστε το video. Αφήγηση:Γεωργία Σταυριανέα
Την έλεγαν Μυρτώ. Κι ήτανε γνωστή για ένα πράγμα μονάχα… την εκδίκηση! Μια μέρα, καθώς με πολύ θυμό σχεδίαζε άλλη μια “εκδίκηση” στην όχθη του ποταμού, πέρασε από εκεί ο Λάων. Μικρή μου, τι σε κάνει τόσο θυμωμένη; Τη ρώτησε Η Αρετή.. Εκείνη άρχισε πρώτη! απάντησε η Μυρτώ με σταυρωμένα χέρια. Κι εσύ;…Θέλεις να τελειώσεις…
Κάποια λάθη τα έκανες εσύ, κάποια απλά συνέβησαν.. Δεν έχει σημασία γιατί όλοι στέκονται κάποια στιγμή στο ίδιο σημείο.. στο τώρα.. Ακούστε το video..
0
