Ας είμαστε ειλικρινείς: ο φόβος είναι το εθνικό μας σπορ. Δεν χρειάζεται να φορέσεις φόρμα για να συμμετάσχεις – αρκεί μια πιτζάμα με τρύπα στο γόνατο και μια τηλεόραση που εκπέμπει σε τόνους «έκτακτου παραρτήματος». Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν φοβάται πια τα στοιχειά και τους δράκους. Αυτά ήταν για τους ερασιτέχνες των σπηλαίων. Εμείς έχουμε…
Υποτίθεται πως είναι η αρχή της νηστείας. Η μέρα της κάθαρσης. Η πνευματική επανεκκίνηση. Και όμως, κάπως καταλήγουμε να κουβαλάμε στο τραπέζι τα μισά προϊόντα της Μεσογείου και να αναρωτιόμαστε γιατί δεν μπορούμε να σηκωθούμε από την καρέκλα. Η Καθαρά Δευτέρα σηματοδοτεί την έναρξη της Σαρακοστής για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Είναι η μέρα που «καθαρίζουμε»…
Πίστευα ότι ερωτευόμουν. Στην πραγματικότητα… φοβόμουν να μείνω μόνη. Αυτή είναι μια αληθινή μαρτυρία για τον δρόμο του έρωτα. Έναν δρόμο γεμάτο απογοητεύσεις, προσδοκίες και εξαρτήσεις που βαφτίσαμε «αγάπη». Γιατί μερικές φορές δεν μας πληγώνει ο άλλος. Μας πληγώνει η ανάγκη μας να μη φύγει. Αν έχεις αγαπήσει μέχρι να χαθείς… ίσως αυτή η ιστορία…
Ήταν ένα όμορφο χωριό. Κάθε άνθρωπος είχε τη δική του σκιά. Μια σιωπηλή συνοδοιπόρο που δεν παραπονιόταν ποτέ. Τους ακολουθούσε παντού στον ήλιο, στο φως, στα παιχνίδια, στις ανηφόρες.. Ακούστε το video. Αφήγηση:Γεωργία Σταυριανέα
Το Πατρινό Καρναβάλι δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι θεσμός, παράδοση και συλλογική έκρηξη χαράς που μεταμορφώνει την Πάτρα σε μια απέραντη σκηνή γλεντιού. Με ρίζες που φτάνουν στον 19ο αιώνα και επιρροές από τα ευρωπαϊκά καρναβάλια, η πόλη κάθε χρόνο γεμίζει άρματα, σατιρικές δημιουργίες, μουσικές και χιλιάδες καρναβαλιστές που συμμετέχουν σε παρελάσεις και χορούς…
Γιατί ξύπνησα; Δεν ξέρω ποιος το αποφασίζει αλλά γίνεται κάθε πρωί. Κοιτάζω τον καφέ μου σαν να του λέω:«Εσύ κι εγώ σήμερα, φίλε. Οι μόνοι που αντέχουμε αυτό τον κόσμο.» Ανοίγω το κινητό. Πρώτη είδηση: αυξήσεις.Δεύτερη είδηση: κι άλλες αυξήσεις.Τρίτη είδηση: “Κίνηση στους δρόμους ..Ψυχραιμία.”Πού την πουλάνε αυτή; Να περάσω λές από το σούπερ; Ασε,…
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να εμφανίζονται μορφές θεάματος όπου η ίδια η σύγκρουση αποτελεί τον πυρήνα του «παιχνιδιού». Στην περίπτωση του Run Nation Championship, δύο αθλητές τρέχουν ο ένας προς τον άλλο με μοναδικό σκοπό την πρόσκρουση. Δεν πρόκειται για πάλη, ούτε για ράγκμπι, ούτε για πολεμική τέχνη με τεχνική εξέλιξη· το αποκορύφωμα είναι η…
Δεν με απασχόλησαν ποτέ οι εργαστηριακές πρωτεΐνες ως τεχνολογικό θαύμα. Δεν με κέρδισαν ως καινοτομία. Με άγγιξαν όταν άρχισα να τις σκέφτομαι μέσα από κάτι πολύ πιο άβολο: τις αρρώστιες των ζώων — και τη δική μας στάση απέναντί τους. Κάθε φορά που ακούω για νέες επιδημίες σε κτηνοτροφικές μονάδες, πιάνω τον εαυτό μου να…
Ο Μάρτης δεν φέρνει μόνο άνθη και φως. Φέρνει μικρές ανάσες ζωής, κλειστά ματάκια, πατουσάκια που τρέμουν ακόμη. Είναι ο μήνας που οι γάτες γεννούν· στο σπίτι, στον κήπο, σε γωνιές που ούτε φανταζόμαστε. Και μαζί με τις γεννήσεις, έρχεται και μια συμπεριφορά που συχνά μας γεμίζει απορίες: γιατί η μαμά γάτα μεταφέρει συνεχώς τα…
Με άφησαν και δεν γύρισαν. Είμαι σε ένα καταφύγιο, ασφαλής αλλά μόνος. Κάθε μέρα κοιτάζω ανθρώπους να περνούν και περιμένω έναν να σταθεί λίγο παραπάνω σε μένα.. να με προσέξει. Δεν ζητάω πολλά. Μόνο να με πάρεις σπίτι.. Γεωργία Σταυριανέα
